بوی فاصله می دهد.

آسمان را به ریسمان

                           می بافی.

دستهایت پر از برف است.

از سرمای نگاهت

              قندیل می بندد دلم.

باز همان حرفهای خاکستری٬

نمی خواهد برای نماندن

                بهانه بیاوری.