بدون آنكه ارزشي برايت قائل شوند؛

چه فرقي مي‌كند كه قلب يك پسر بودي يا يك دختر

آن روز

که ديوار شيشه اي قلبم را شکافتي

و درآغوش مهر و محبت ديگران آرام گرفتي؛

همه نوازشت کردند.

بوسه بر گونهء خيست زدند.

دلداري ات دادند که:

خوب شد؛ جستي. رها شدي. پرواز کردي.

از آن فضاي تنگ و تاريک و سوت و کور

از آن جاي نمور و بي مقدار

با آن هواي هميشه ابري اش.

رفتي

من ماندم و ...

من ماندم و ...

**

مانده ام.

من معماي ساده اي بودم ، حجم تنهايي تو پيچيده
حل شدم در تو زود و ذهنت باز يك معماي تازه می زايد 

آه! من طعنه مي زنم انگار! هرچه باشد هنوز زن هستم!
دست من نيست شيطنتهايم ، اتفاق است، پيش می آيد!

بعد از اين استکان زهرآلود ، چون عروسی به خواب خواهم رفت
جای قند و نبات، عزراييل بر سرم گرد مرگ می سايد

آرزوهاي كوچكم را حيف مي برم با خودم به گور اما
آرزو مي كنم تو خوش باشي، حسرتت بر غمم می افزايد

مجلس ختم من كه مي آيي ، يك لباس سفيد بر تن كن
بارها گفته ام به تو آقا! رنگ مشكي به تو نمي آيد

يک نيمکت کنار خيابان، دوتا سکوت...
اين زندگي کشيده به اين جا چرا؟ سکوت

من را نگاه کن به تو هم فکر ميکنم
پس فکر ميکند به خودش بي صدا سکوت

اين ماجراي تلخ خيابان و عشق هاست
يک روز سرد توي خيابان دو تا سکوت

هر يک شبيه آن يکي آبي ، بنفش، سرخ
ـ هرچند بود منشاء اين رنگ ها سکوت ـ

در هم قدم زدند و به هم فکر!  فکر!  فکر!
آخر رقم زدند سر آغاز را: سکوت!
يک ماه بعد: هردو به هم خو گرفته اند

چون کودکي به مادر و چون کوه؛ با سکوت
شش ماه بعد روي پل عابري بلند
ـ من دوست دارمت! مثلا تا کجا؟ سکوت

در روز هاي بعد يکي فکر ميکند:
ـ عشق اشتباه بوده وگر نه چرا سکوت؟

يکسال بعد: ما به هم اصلا نمي خوريم
يک نيمکت کنار خيابان دوتا سکوت

کنار آب بود ولی نوشیده نتوانست

در بستر خواب بود ولی خوابیده نتوانست 

در فکر بیقرارش

در ذهن پر اسرارش

شیشه ها شکسته شد

در اطراف نگاهش

در نگاه پر ملالش

 پیوسته فکر رفتن بود

ولی!

دروازه ها بسته شدند

به چشمان خسته اش

در چهره شکسته اش

در عمق نگاهش

امید ها خفته بودند 

مگر بهار آید کنارش

زنده کند روح و روانش

کنار شرشر آب در شب تار

در گفتگو نشیند با چهره مهتابش

شنیدم ز غیب دوش صدایی

که رسد او به امید مهالش

دُرّ ِ خودم

دُردانه‌ی خودم

خانم ِ خود و آقای خودم

قطره‌ی بارانی تنهام

تنهاییم را با تمام ِ آب های خنک تمام نمی کنم 

چنان به آسمان چسبیده ام

که اگر زمین نگه دارد زیر ِ پام

پا نمی دهم

تنها رای ِ مخالفم

در دریای شما شرکت نمی کنم

شیرو ریخ تو قهوه

قندو انداخ تو شیر قهوه

با قاشق چایی خوری همش زد

شیر قهوه رو خورد و فنجونو گذاشت

بی اینکه به من چیزی بگه

سیگاری چاق کرد

دودشو حلقه حلقه بیرون داد

خاکسترشو تکوند تو زیر سیگاری

بی اینکه به من نگاهی بکنه

پاشد کلاشو گذاش سرش

بارونیشو تنش کرد چون که داشت میبارید

و زیر بارون از خونه رفت

بی یک کلمه حرف

بی یک نگاه.

سرمو گرفتم تو دستام

اشکم سرازیر شد.

دیگر طاقت گرما ندارد

آه بلندی می کشد.

حراج سوپر وُمَن: یکی بخر، دو تا ببر

آگهی حراج سوپِر وُمَن Super Woman Sale-Ad

یک عدد سوپر وُمَن به فروش می رسد! (تولیدی کارخانه جاتِ "دفاع مذکر")

گاو نیست اما می تواند شیر دهد
هواپیما نیست اما می تواند پرواز کند
اجاق گاز نیست اما می تواند غذا بپزد
یخچال نیست اما می تواند تر و تازه نگه دارد
جارو برقی نیست اما می تواند آشغال ها را ببلعد
آسانسور نیست اما می تواند بالا و پایین برود
تخت تاشو نیست اما می تواند روزها خم و در خود جمع شود (جای زیادی هم نمی گیرد)
کمد نیست اما می تواند حجم تهی اش را پر و خالی کند
سیگار نیست اما می تواند کشیده و دود شود
توالت نیست اما می تواند همه ی زائدات خانوادگی تان را بپذیرد
کرو کور و لال نیست اما می تواند از قوای شنوائی و بینائی و گویائی اش صرف نظر کند (موقت یا دائم)
فاحشه نیست (اما در صورت نیاز می تواند در دوره ای فشرده تعلیم ببیند)


سوپر وُمَن است و می تواند ضربان قلبش را با قلب شما تنظیم کند!

لطفاً تنها کوکِ دستِ چپ سینه اش را
به هر سمتی که عشق تان کشید
بچرخانید
بچرخانید
بچرخانید
بچرخانید
بچرخانید
آنقدر تا چراغ چشمک زنی که به جای مغزش کاشته ایم
سبز شود.

پدر بوئیدش
برادر بوئیدش
عمو بوئیدش
دائی بوئیدش
پسر همسایه و قصاب و قاضی دادگاه هم.

حالا، بوی تنش تمامی شهر را پر کرده ست:
خانه ها، دکانها، مسجدها، قبرستانها، و اداره های پلیس.

خانم ها و آقایان
دماغهایتان را لطفاً محکم تر ببندید
این جسد فاحشه ایست که دیشب گوشه ی همین خیابان سرد
بی صدا خفه شد.

صبر کردم
به دنيا بيايي
آمدي

راه رفتن و
نوشتن ياد بگيري
گرفتي

نام خودت را نوشتي
نام پدر و مادرت را
نام پرندگان و
گل ها را نوشتي
نام خيابان ها وشهرها را
نام ستاره ها را نوشتي

صبر کردم
مي کنم
نامم را ننوشتي
نمي نويسي...

اين کيف و
کتاب ها را نبين
توي دستم

آرام نشستنم را
توي اين کافه
نبين

انگشت هاي جوهريم را نبين
و چند شعر چاپ شده ام را

خيلي هم کوچک نيستم
پاش بيافتد
بطري هم مي شکنم
شيشه مغازه و ماشين را هم
همين طور
تازه
مي توانم
با يک دو ريالي
زنگ بزنم به خانه شما

اين ضامن دار را هم گذاشته ام به وقتش
نامردي نامردي مي آورد
در ضمن
يک کار ديگر هم بلدم
حواست باشد
مي توانم گريه کنم.

اينقدرشمع نكش
اينقدراز ديوان خواجه مثال نياور
اينقدرلاف سوختن پروانه را نزن
برو پاى برهنه در آفتاب بايست
تا مثل من تاول بزنى
چقدر گفتم از درون آتش گرفته ام
باور نكردى
برو, برو جهنم را از نزديك ببين
اما بدبخت گرما اينجاست
زير خاكستر قلب من.

تمام شد. تمام!
از اين به بعد چراغ قرمز مانع من نيست
تكرار مى كنم دنيا
صد بار ديگر جلو بزنى,
عقب نمى افتم!
گذشت آن زمان كه از ارتفاع و فاصله مى ترسيدم
جايى رسيده ام كه ديوار چين كوتاه است برايم
روزى هزار بار به اوج مى رسم
روزى هزار بار سقوط مى كنم
قاليچه؟
چه حرف ها مى زنيد
من اگر سليمان بودم
نى مى خريدم و به غار مى گريختم
نخير آقا!
ما بچهء محلهء پايين همين شهريم
قراضهء زير پايمان كرايه ايست
از مال دنيا كل سرمايه مان,
همين دو دست است كه چسبيده به فرمان
دلى كه هر دفعه رسيده به بن بست
سرى كه به سنگ خورده بسيار

برو برو برو
برو تمام اقيانوس ها را دور بزن
برو تمام قاره ها را بگرد
اما برگرد
اگر نمى خواهى با توفان شن،
پس روى يك لايهء شناور يخ
زمين گرد است برو
اما برگرد
وگرنه پيدايت مى كنم
چه زير پوست وايكينگ ها قايم شوى
چه در قبايل آفريقا آدم بخورى
برو نمى خواهد براى اينجا دلتنگى بكنى
از بندرى در اسپانيا كارت پستال بفرست
شب ها براى دلت كمى لوركا بخوان
مثل ديوانه ها
زير پنجرهء زنهاى محله گيتار بزن
برو برو برو
سنگين قدم بردار
بالا بگير سرت را
اميدوارم آفتاب همسايه گرم تر باشد.

حق

این‌بار جور دیگه‌ای بود:
اون نگاه بود!
اون چشما بودن!
لب‌خند رو لب‌اش می‌رقصید هنوز!
حتا گیسوی از شب‌سیاه‌ترش‌ام پیدا بود!
اما...
دل من دیگه دل نبود!
دیگه نلرزید دل‌ام!
دیگه تو دل‌ام کسی سنگ به دیوار نکوبید!
- دل‌ام چه فراموش‌کار شده این‌روزا:-
یادش رفته نازای لیلی رو!
باد از یادش برده نیاز مجنون رو:
دل‌ام شک کرده به افسانه‌ها!
- یاد سنگ می‌افتم!-
وای! چه سنگین شده دل‌ام!