یکی میکنم

 فریادی میشود بی صدا

می شنوی

 فریاد بی صدا را

فریادی که با تمام سکوتش

 فقط یک چیز می گوید

دوستت دارم

دوستم داشته باش

اگر قرار باشد روزی به تو برسم

انتظار اسان است

اگر قرار باشد دوباره تو را ببينم

زندگی شيرين است

اگر قرار باشد مزه ی دستان تو را بچشم

مشکلات حل می شود

اگر قرار باشد روزی به پای تو بميرم

لطفا فوتم نکن؛می خواهم در سينه ی تو تمام شوم

اشک ها همه به لبخند تبديل می شود

اگر قرار باشد تو را يک بار ببوسم

و لبخند ها دوباره به اشک

فقط اگر ببينم خيال رفتن داری

زنگيم می سوزد اگر بفهمم روزی از من دل گير شده ای

اما بدان دوستت دارم
از پشت اين همه فاصله

از پشت اين همه حرف

دوستت دارم

قناعت می کنم در شادی

قناعت می کنم در کامیابی

قناعت می کنم در بیان حقیقت

قناعت می کنم به سکوت

غرق می شوم در صبوری

غرق می شوم در نخواستن

غرق می شوم

در نگفتن ِ " دوستت دارم

 "

چه مرتاض ِ گناهکاری

"سکوت کن

که سکوت تو دیدنی است"

گفتم:

"زین بعد

فریاد خواهم زد

اندوه پاره های دل من

شنیدنی است"

سرورم را امروز برای نخستین بار دیدم

لرزان او را به جای آوردم.

اکنون به خوبی

سنگینی دستش را

بر بازوی لاغرم حس می کنم ...

کجاست لبخندهای زنگدار دوشیزه گی ام

آزاده زنی

با سری افراشته؟

اکنون به خوبی حس می کنم که چگونه

قامت لرزانم را

سِفت به بر گرفته است،

وقتی که طنین سخت واقعیت را

بر پیکره ی خوابها و رویاهایم می شنوم.

پای اگر فرسودم و جان کاستم                   
  آنچنان بودم که خود می خواستم
 
آنقدر از خواهش دل سوختم                               
  تا چنین بی خواهشی آموختم.

" اکبر محمدی " چه غمگینم از نبودن خودم و همنسلانم !

                  بوی فاصله می دهد.

آسمان را به ریسمان

                           می بافی.

دستهایت پر از برف است.

از سرمای نگاهت

              قندیل می بندد دلم.

باز همان حرفهای خاکستری٬

نمی خواهد برای نماندن

                بهانه بیاوری.

پیش از آغاز بهاری دیگر

ته بن بست خیال فردا

سمت احساس غزل های غریب

دور از خاطره قصه عشق

پشت تنهایی آوار سکوت٬

بارها خوانده ام و می خوانم

نیست یک روزنه حتی روشن

من همه حس تو را می خوانم

رغبتی نیست که باشی با من.

قهوه را که باید

تلخ نوشید

بی شیر و شکر

سیاه

آرام و رام

با سیگاری که بیشتر

روی جاسیگاری دود می شود

و باید قطر قطر

کتاب های قطور را

آلوده به ویروس ایسم

در جغرافیای خود بزرگ بینی

به دور هم بودن

در کافه ای تاریک

سنجاق کرد

و خون غرور از نوع دیگری بودن را

باید با انجماد سرنگ فاصله

برای خاص بودن

به خود یا دیگری

تزریق کرد

آری

این همه را باید

به هر که از ما نیست

تحمیل کرد

اما

باید در تنهایی گریست

مبادا که چشمانت را

دیگری بیند

کسی هست که بدونه چرا؟

براي روياها شتاب كن

چرا كه اگر روياها بميرند

زنده‌گي پرنده‌ي پرشكسته‌اي‌ست

كه نمي‌تواند پرواز كند

براي روياها شتاب كن

زيرا هنگامي كه روياها بروند

زنده‌گي دشت عقيمي‌ست

يخ‌زده زير برف‌ها

     و گم می شود

     تفاوت تصویر و اصل

     دیگر چه فرق می کند

     کدام نامهربان تر است

     تو

           که یگانه شده ای با یادت 

     یا من

            که مهربان به یادت نمی آورم      

همیشه همین است

همین لحظه

که خیال می کنی

                   ایستاست

اما می رود

و تو می مانی

تنها

در آستانه.

فاصله ات را

كم كن،

وانگاه

به سمت من

سرت را

خم كن،

مي بيني كه

چقدر من

يخ زده ام

با آتش بوسه ات

كمي گرمم كن

یک لحاف

وسط هال دراز کشیده ای!

با گل های فرش اشتباه می گیرمت!

وقتی به روی دوش ها

می رفت که تابوت شود.

تقدیم به تویی که هیچ وقت فرارت رو باور نمیکنم .تو و فرار؟تو بیشتر از اینها بودی عزیزم:

روی قلبم هنوز می بینی اثر زخم های کاری را

 نمی آیی... چرا تمام کنی من و این چشم انتظاری را؟!

می توانم که بعد از این هر صبح فقط عکس ِ تو را نگاه کنم

و بگویم سه بار ـ پی در پی ـ جمله ی "دوستم نداری" را

بعد کم کم امیدوار شوم به خودم و به مرگ... عالی نیست؟!

 دارم انگار یاد می گیرم راههای امیدواری را

بعد دیگر قرار نیست که تو بروی مثل مَـرد کار کنی

لایِ پرونده گم کنی من را و بمانی اضافه کاری را

و بمانی و جستجو بکنی و مرا باز زیر و رو بکنی

من که پیدا نمی شدم هرگز و تو آن نامه ی اداری را...

 بعد دیگر قرار نیست که من مادر بچه ی بدی بشوم

 و بپرسند دائماً از من که: چرا طرز بچه داری را...

 بعد دیگر قرار نیست که ما زیر یک سقف زندگی بکنیم

 که نه با دل نه عشق گرم شود و اگر شعله ی بخاری را...

 از خودم هم طلاق می گیرم تا برای تو زندگی بکنم

مطمئناً هنوز می فهمی معنی ِ صبر و بردباری را

( دختری که همیشه سبز تو بود ـ از شبی که بر او نباریدی ـ

از جنوب دلش زبانه کشید خشک کرد ابرهای ساری را )

 یک غزل داری از من و کافیست تا که من را به یاد بسپاری

و برای به یاد داشتن ات من همان عکس ِ یادگاری را...

خواستم پاره پاره اش بکنم چشمهایت دوباره هم گفتند:

 می توانی به سوگ بنشینی مرگ تنها کسی که داری را؟!

از خیال تو می روم بیرون بعد پیدام می کنند آنها

 و تو در روزنامه می خوانی:

                       آخرین دختر فراری را...

دستمال گلدار تورا

باد برد و

بهار شد.

گوش دادن به چیزهایی است که نگفتم

نگفتم:بارانی ات را درآر

قهوه درست میکنم

نگفتم:جاده طولانی و خلوت و بی انتهاست

حالا تمام چیزهایی که نگفتم

با من زندگی میکنند!!!

و من...
و من مي روم!
که شامگاهان بي روزن به استجابت صبح ننشسته اند!
مي روم که آغاز کنم!
از امروز روز تا فرداي روزتر؛
اما؛
آخر بي همسفر که نمي شود پريد!
بايد تو باشي تا شوق رسيدن معنا بگيرد!
تو بالهاي مرا بگيري و من دستان تو را!
و سرود رفتن و رفتن را تا فرداها در گوش جانم زمزمه کني!

مگه پاي قصه هامو
به شب تو وانكردم
مگه تا همين ترانه
تو رو همصدا نكردم

تو رو همصدا ندارم
كه نموندي عاشقانه
مي خوام با خودم بمونم
برو از همين ترانه

                                   اهورا ایمان

نفرين به آن که فرق نهاده ست بين ما
تا تو بهشت پاکي تا من جهنمم

نفرين به خلقتي که مراعرضه کرده است
من که تمام رنجم من که فقط غمم

آهسته تر به زندگي من قدم بنه
من گور دسته جمعي گل هاي مريمم

لب هاي من دو مار له اند و لورده اند
با بوي خون به سينه فرو مي رود دمم

اي ماه ! مهرباني تو مي خورد مرا
اي ماه من سياه دلم.از تو مي رمم

بالا بلند خوبي! عظماي مرحمت !
نفرين به من كه پيش فراواني ات كمم

من

از آن جرقه آتش برپا شد

خواستم جهان را روشن کنم

اما

سطل آبی ریختند و خاموش شد.

انتخابات......

نه من ديگر به اکبر ميدهم رای
نه بر کانديد رهبر ميدهم رای
نه بر سردار و نه غير نظامی
نه بر اصحاب منبر ميدهم رای
اگر شرکت کنم در انتخابات
به شخص خود ؛ به اين " خر " ميدهم رای

از : هادی خرسندی